Presja zachodnich odbiorców wymusza na polskich przedsiębiorstwach przemysłowych, by ich działalność produkcyjna była nie tylko efektywna energetycznie, ale też by wykorzystywała zieloną energię. Dotychczasowe sposoby udowadniania jej zeroemisyjności, takie jak zakup świadectw pochodzenia czy instalowanie farm fotowoltaicznych na dachach fabryk, w oczach partnerów biznesowych dowodzą dziś paradoksalnie jej „brudności”. Dlaczego? Jakie są inne sposoby na pokazanie, że wykorzystywana przez firmy energia pochodzi ze źródeł odnawialnych? Czy polski przemysł będzie potrafił stawić czoła temu wyzwaniu?

Czy stoimy dziś u progu gospodarki opartej na wodorze? Wiele na to wskazuje. W dobie kryzysu klimatycznego każde zeroemisyjne rozwiązanie energetyczne jest na wagę złota. Tzw. zielony wodór, pozyskiwany z energii odnawialnej, nie tylko spełnia to kryterium, ale też może być szeroko wykorzystywany w gospodarce – w energetyce, transporcie, a nawet przemyśle. W jaki sposób zapewnić jednak jego odpowiednio dużą podaż? Czy będzie on produkowany przede wszystkim w dużych hubach, czy raczej w rozproszonych sieciach mikroinstalacji? Jak w rozwoju pomorskiej gospodarki wodorowej może pomóc koncepcja HGaaS opracowana przez gdański Sescom? Czy nasz region ma potencjał, by stać się polskim liderem w tym obszarze?

Przez ostatnie dwie dekady polskie województwa przeszły drogę wdrażania rozmaitych, stosowanych wcześniej w Europie Zachodniej mechanizmów budowania regionalnej innowacyjności. Jeśli chcemy dziś, by nasze regiony dołączyły do grona najbardziej rozwiniętych w skali UE, wzorowanie się na innych już jednak nie wystarczy.

Okres pandemii, który – na płaszczyźnie zawodowej – dla wielu z nas był czasem zawirowań i niepokoju, okazał się paradoksalnie bardzo dobry dla polskich emigrantów technologicznych. Możliwość pracy zdalnej, brak konieczności wyjazdów w delegacje, więcej czasu na rozwijanie własnych zainteresowań oraz na kontakt z najbliższymi – wszystko to sprawiło, że osoby te wchodzą w erę postpandemiczną z dużymi zasobami energii. Wbrew niektórym oczekiwaniom – kryzys nie przełożył się na wzrost ich chęci do powrotu do kraju. Dlatego też polityki migracyjne miast, regionów czy Polski powinny skupiać się przede wszystkim na tworzeniu okazji do nawiązywania współpracy między e‑migrantami, a lokalnymi przedsiębiorstwami, uczelniami czy instytutami naukowymi.